Run Baby Run

,
TUI Sports - Annemerel

TUI Sports biedt hardloopreizen naar vijf World Major Marathons (Berlijn, Londen, Tokyo, Chicago en New York) en een aantal andere mooie (halve) marathons. Blogster Annemerel de Jongh is een echte hardloopjunkie en probeert voor ons deze marathons uit . Lees hier mee met haar ervaringen

NewYork Marathon

Toen ik vijf jaar geleden bedacht dat ik de New York City Marathon wilde lopen, dacht ik dat ik zomaar een startbewijs kon kopen (voor een paar tientjes) en dat ik verder alleen moest zorgen voor een hotel en een vlucht. Boy, was I wrong. Om een startbewijs voor de NYC Marathon te bemachtigen moet je namelijk ingeloot worden en dus heel erg veel geluk hebben. Of je moet geld inzamelen voor het goede doel, of via een reisorganisatie gaan. Ik heb nu drie keer de marathon in New York gelopen en heb het op alle drie de manieren gedaan.

Een gegarandeerd startbewijs, je bent waarschijnlijk met een hele groep wat heel gezellig is. Je hotel en vlucht zijn geregeld, het vervoer van en naar je hotel ook en je krijgt een metrokaart waarmee je de hele week gratis met het OV kunt reizen. Bij problemen sta je er niet alleen voor, je kunt altijd contact opnemen met de reisorganisatie. Ook bepaal je zelf hoe lang je blijft en zijn er verschillende hotels te kiezen. Naast de marathon worden er – bij TUI althans – ook nog andere dingen georganiseerd, zoals een verkenningsloop in Central Park twee dagen voor de marathon, het gezamenlijk ophalen van je startbewijs, een meeting waarbij zowel loper als supporter alle informatie over de marathon krijgt, je wordt naar de start gebracht met een bus, er zijn speciale supporters punten langs het parcours en na afloop is er een afterparty met allemaal andere Nederlanders die de marathon gelopen hebben. Ook leuk: er is een fotograaf op het parcours die vrijwel iedereen weet vast te leggen, hoef je dus niet voor 50 dollar een officiële foto aan te schaffen. Ja… OK, het lijkt me wel duidelijk wat op dit moment mijn voorkeur heeft.

De dag van de waarheid..

Afgelopen weken at ik voor mijn doen gezond, ik nam genoeg rust en zorgde ervoor dat ik nog een lange duurloop (20 kilometer) en verder alleen korte loopjes tussen de 6 en 12 kilometer deed. Maar zaterdag, een dag voor de marathon, sloeg dus het noodlot toe, Van het ene op het andere moment..ziek Maar goed, ik was naar New York gekomen voor de marathon, dan moest ik het toch gewoon maar proberen. Ik nam een lekkere lange warme douche, deed mijn hardloopkleding aan, at nog een paar crêpes en stapte om zeven uur in de bus naar Staten Island. We zaten ongeveer anderhalf uur in de bus en daarna mocht ik nog twee uur wachten op het startschot. Niet erg, het was lekker weer en ik zat rustig in mijn eentje in het zonnetje. Even tot rust komen en mezelf goed voorbereiden op wat er zou gaan komen.

Hoe dichter ik bij de start kwam hoe meer zin ik in de marathon kreeg en hoe beter ik me begon te voelen. De misselijkheid verdween langzaam en ik kreeg weer een beetje vertrouwen. Toen het startschot ging kon ik ook alleen maar lachen. Ik genoot zo ontzettend in Brooklyn. Het weer deed heel goed zijn best, de zon scheen, het waaide een beetje maar niet heel heftig, de temperatuur was goed. Ideale omstandigheden voor New York. Het publiek aan de kant was uitzinnig. Op de brug tussen Brooklyn en Queens ben je halverwege, ik voelde me toen nog steeds bovenverwachting goed en ik liep netjes op schema om mijn doel – onder de vier uur lopen – te behalen. In Queens bereidde ik mezelf mentaal voor op de brug des doods, de Queensboro Bridge tussen Queens en Manhattan. Omdat Queens lager ligt dan Manhattan loop je vooral omhoog. Killing. Maar het viel me dit keer zo ontzettend mee

En dan draai je van de Queensboro Bridge First Avenue op en dat is zo’n mooi moment, rijendik staat het publiek je daar op te wachten. Heel bijzonder kippenvelmoment. Ik voelde me op dat moment ook nog steeds goed. Ik liep langs het Cheering Point op 27 kilometer en kreeg nog meer energie. Het werd eigenlijk pas zwaar toen ik de brug van Manhattan naar The Bronx op liep. De hele tijd dacht ik, komt goed Annie, komt goed, je krijgt zo Cola, nog even volhouden En toen was daar het bordje 24 mijl, hier moest het Cheering Point zijn, maar waar zijn ze nou?! Ik liep met mijn ziel onder mijn armen langs de linkerkant, want daar zouden ze moeten staan, uiteindelijk, toen ik bijna bij 25 mijl was, stonden ze daar MET COLA! Wat een godsgeschenk. Ik dronk het halve flesje leeg en dat gaf me nog net even een paar vleugels.

De laatste kilometers!

Voor die laatste kilometers verzamelde ik al mijn laatste krachten en ik sprintte voor mijn gevoel naar de finish. Voor mijn gevoel inderdaad, zo snel was ik eigenlijk helemaal niet, maar ik liep in ieder geval. 4.02.42 is mijn officiële eindtijd. Niet onder de vier uur, wat ik zo graag had willen doen, maar wel een PR in New York en onder deze omstandigheden mag ik denk ik wel blij zijn met dit resultaat, ook al voelt dat voor mij op dit moment nog wel een klein beetje dubbel. Ik weet namelijk dat ik onder de vier uur had kunnen lopen als ik niet was ziek geworden. Mijn benen voelden prima, ik heb nergens last van gehad en heb nu nog steeds geen last van spierpijn of wat dan ook. Maar hé, volgend jaar is er weer een New York City Marathon en dan gaan we gewoon voor een nieuw gezegde ‘vier maal is scheepsrecht’

Deel deze pagina:

Get social #MadeMeSmile